De weg naar Guinee-Bissau
Mijn naam is Gerda Klaver-NaTchende. In 2003 ben ik als veldwerkster uitgezonden naar Guinee-Bissau om in dit straatarme en onderontwikkelde land aan de slag te gaan met gezondheidszorg en kinderevangelisatie. Op 27 november 2020 ben ik getrouwd met Edi.
Als kleine meid werd mij, net als iedereen, weleens gevraagd: ‘Wat wil je worden als je groot bent?’ Steevast antwoordde ik dan: ‘Zendingszuster!’ Toen wist ik nog niet waar de Heere mij brengen zou, maar wel dat ik graag iets wilde betekenen voor mensen die hulp nodig hebben.
Voordat de Heere me naar Guinee-Bissau riep, had ik in Nederland al een hele leerschool gehad. Ik deed de hbo-v, volgde cursussen ontwikkelingswerk en kinderevangelisatie en werkte als verpleegkundige op een chirurgische afdeling. Daarnaast gaf ik één dag in de week gezondheidskunde op het voortgezet onderwijs en was ik als vrijwilliger betrokken bij asielzoekers en de zondagsschool.
Toen mijn oog viel op een advertentietekst voor werk waarin verpleegkunde en kinderevangelisatie samenkwamen, wist ik: dit past precies bij mij. Eerlijk gezegd wist ik toen nog niet eens waar Guinee-Bissau lag. Maar ik wist wel dat de Heere mij in de voorgaande jaren had voorbereid.
Wie zorgt er voor hen?
In de eerste jaren in Guinee-Bissau werkte ik vanuit een kleine kliniek waar ik consulten deed. Daardoor had ik veel contact met de bevolking. Juist in die jaren zag ik van dichtbij hoeveel lichamelijke, sociale en geestelijke nood er is. Vooral de kinderen met een handicap trokken mijn aandacht. Wie zorgt er voor hen? De familie heeft vaak geen tijd, geen ervaring en geen mogelijkheden om hen te helpen. ‘Help degenen die geen helper hebben’, zegt Gods Woord (naar Psalm 72:12 en 13). Dat is steeds meer het hart van mijn werk geworden.
Domingos, Nildi, Glode, Buassat, Manel, Male, Dabana, Pana, Ngasumba, Biomande, Fadul, Famaquea, Zico. Zomaar wat namen van kinderen die bij Jedidja worden geholpen. Voor u zijn dit allemaal vreemde namen, maar voor mij hebben ze een gezicht. Het zijn kinderen of jongeren met een beperking. Sommigen kunnen niet horen, lopen of praten. Anderen hebben problemen met hun ogen of lijden aan epilepsie. Omdat zij niet mee kunnen helpen en niet kunnen werken, worden zij vaak als nutteloos gezien. Ze worden veracht. De allerkleinsten lopen zelfs het risico om weggeworpen te worden.
Leer het anderen
Iets wat mij altijd heeft aangesproken, is kennis overdragen. ‘Leer het anderen, dan kunnen ze het zelf.’ Dat gold vroeger in Nederland, en dat geldt nog steeds in Guinee-Bissau.
Een groot deel van mijn werk bestaat uit het trainen van vrijwilligers om kinderen met een handicap te bereiken en te helpen. Samen leren we ouders, begeleiders, gezondheidswerkers en lokale vrijwilligers hoe zij deze kinderen kunnen ondersteunen. Zo ontvangen kinderen niet alleen zelf hulp, maar worden ook de mensen om hen heen toegerust.
Ook met sommige kinderen heb ik in het bijzonder een band gekregen. Ik denk bijvoorbeeld aan Etie. Ze heeft een soort reuma, waardoor ze erg veel pijn heeft gehad, maar met wie het gelukkig beter mag gaan en kan helpen bij het werk. Ook mag ik zeggen dat het beter gaat, omdat ze de Heere Jezus lief heeft gekregen. Of aan Quedele, die heel lang mijn zorgenkindje was en in 2011 is overleden. Zulke kinderen draag je mee in je hart.
Gebed
Door de vrijwillige medewerkers van het project mogen velen in aanraking komen met Gods Woord en met het zaligmakende verlossingswerk van Jezus Christus. Niet altijd is er de gelegenheid om daarvan te spreken, maar we mogen bidden dat de Heere Zelf deuren opent. Wilt u daarvoor meebidden?
