Een verlangen dat groeide

Mijn naam is Jolanda van Essen. Ik ben geboren in een klein dorpje op de Veluwe, als jongste van zes kinderen. Dertig jaar heb ik in het onderwijs gewerkt: tien jaar in het basisonderwijs en twintig jaar in het voortgezet onderwijs. Naast het lesgeven verdiepte ik mij in individuele leerlingzorg.
Juist het zien van het kind achter de leerling heeft mij altijd veel voldoening gegeven. In 2021 werd duidelijk dat de Heere mij een andere weg wees. Dat betekende afscheid nemen van veel wat mij lief en dierbaar was.
Door een artikel in het Reformatorisch Dagblad over schrijnende armoede in Oekraïne kwam er een roeping op mijn weg. Ik wist dat ik iets moest doen voor kwetsbare meisjes en vrouwen. Ook het woord “haast” werd op mijn hart gebonden.
Er groeide een sterk verlangen om kinderen die door de maatschappij niet gezien worden, met Gods hulp een stapje verder te brengen. Kinderen die lichamelijk of emotioneel verwaarloosd zijn, kinderen met een beperking en kinderen die extra aandacht nodig hebben.

Een open raam in Idrifaia

De Heere leidde mijn weg naar Roemenië. In Idrifaia werd een locatie beschikbaar gesteld voor opvang van Oekraïense meisjes. In juni 2022 ben ik uitgezonden en begonnen met de voorbereidingen. Maar de Heere leidde het anders dan wij dachten. Voor de opvang van meisjes bleken er vele drempels en moeilijkheden te zijn, waardoor dat niet door kon gaan. Toen bleek echter dat er in Idrifaia zelf werk lag onder kinderen en vrouwen!
Nu mag ik hier eenvoudige activiteiten doen rondom Gods Woord. Kinderen horen uit de Bijbel, vrouwen komen samen voor Bijbelstudie of handwerk, en mensen uit het dorp weten steeds vaker de weg naar de locatie te vinden. Het is eenvoudig werk, maar ik mag geloven dat het niet tevergeefs is als de Heere het wil zegenen. Het is mijn dagelijks gebed of de Heere Zelf zorg wil dragen voor de vrucht. Want uiteindelijk gaat het niet om wat wij kunnen organiseren of doen, maar om Zijn werk in harten.

Kijk voor meer informatie op jolandainroemenie.nl