Kinderen die mij niet loslieten

Mijn naam is Marianne Janse. Toen ik voor het eerst baby’s ontmoette die door hun ouders in het ziekenhuis waren achtergelaten, raakte mij dat diep. Het waren kinderen die prachtig en uniek geschapen zijn, maar niemand leek zich over hen te verwonderen. Ze lagen in hun bedje, kregen de noodzakelijke zorg, maar misten liefde, veiligheid en iemand die echt naar hen omzag.
Juist in de eerste levensjaren is het zo belangrijk dat een kind leert wat liefde is. Dat het zich kan hechten. Dat het rust en veiligheid ervaart om zich lichamelijk en geestelijk te ontwikkelen. Daarom ben ik gebleven.
In de afgelopen jaren heb ik gezien hoeveel persoonlijke aandacht kan doen. Kinderen die stil waren, begonnen te reageren. Kinderen van wie gedacht werd dat ze niets konden, lieten toch iets van zichzelf zien. Soms is vooruitgang een eerste stapje. Soms een glimlach. Soms een kind dat voor het eerst contact zoekt. Dat zijn kleine momenten, maar ze zijn van grote waarde.

Bouwen aan Blossom Cottage

Toch werd ook steeds duidelijker dat een kindertehuis nooit de plek kan zijn waar een kind echt hoort op te groeien. Een kind heeft een thuis nodig. Een plek waar het veilig is. Waar het liefde ontvangt. Waar mensen tijd hebben om te ontdekken wat het nodig heeft.
Daarom werk ik samen met Shade for Children aan Blossom Cottage. Een plek waar kinderen met extra zorgbehoeften liefde, veiligheid en begeleiding krijgen. Een plek waar ze niet één van de velen zijn, maar waar ze mogen zijn zoals God hen gemaakt heeft.
De komende periode staat in het teken van de verdere bouw en voorbereiding van Blossom Cottage. Het werk gaat stap voor stap verder. Door de oorlog in Oekraïne vraagt dat geduld en volharding, maar het verlangen blijft hetzelfde: dat kinderen die nu nog alleen staan een veilige plek krijgen waar zij liefde, zorg en hoop ontvangen.
Daarnaast blijf ik betrokken bij kinderen in de kindertehuizen waar ik toegang heb. De omstandigheden veranderen regelmatig, maar de roeping blijft: er zijn voor kinderen die zo gemakkelijk vergeten worden.
Mijn verlangen is dat deze kinderen mogen ontdekken dat ze niet vergeten zijn. Niet door mensen, en zeker niet door God.